Beklerken

Kaybolmuş Peygamber,
Cemaatinin peşinde,
Derviş rızasını almış,
Kurbanını boğazlamanın eşiğinde.
Bütün azizleri yakalamış biri,
Sevgilinin koynunda.
Taşımaktan yorulmuş güneşi
Omuzları üzerinde.
Ellerini yakarmış, cübbesini örtmüş.
Getirmiş yalnızlığı kışı.
Filizlenene dek dirilişi, baharın kanatlarında.

Explore posts in the same categories: Şiir

3 Comments on “Beklerken”

  1. metemorfoz Says:

    cemaat besleyenin işi de zordur hani..

  2. oyunbozan Says:

    kanatlar taşırmı ki onu

  3. Danubsky Says:

    Uyandığımızda bu uykudan, o kanatları dolduran rüzgar olucaz.Olacağız!

Comment: