Bir
Çekmek için birbirimizi,
Zamanı bükmeye çalıştık.
Üst değildi biri, diğeri.
Asl’olan buydu, aramıştık.
Anladık, birimizi bilmeden.
Eş kütleler çekemezdi.
Her bir-i gitmeliydi yoluna, hem.
Zaman da bükülemezdi.
Çekildi masa örtüsü gibi,
Kalmadı zaman, düzlem.
Kutuplardan basık,
İki portakalız şimdi.
Suyu ellerimizde yapışık,
Çektiğimiz özlem.
Mart 7, 2007 at 11:26 am
aşağı saksonyanın havasın dan mı acep diye düşünmekteyim
Mart 7, 2007 at 12:52 pm
Havadan sudansa, o havayı bu hale getiren etkenlerdensin Kirpi.Boşver şimdi Aşşa Saksonyayı, özlettin kendini.
Mart 8, 2007 at 9:24 pm
“zamanbüküntüsü” olur muydu? ya da kırılabilseydi “zamankırıntısı”..
sonra zaman çarpınca kafasına insanın, belki “zamançarpıntısı” daha anlamlı olurdu.
ama en kötüsü kopuntusudur bu zamanların.
Mart 9, 2007 at 7:48 am
Eteğinin zamanı pot yapmış diyelim o zaman Pass:)Zaman serçeleri görevlendirmiş, kırıntıları onlar yiyolar günah olmasın diye.Çarpıntının yapında, çırpıntı da var ama o kalpte oluyo.
Mart 9, 2007 at 2:42 pm
çektiğimiz özlem zaten cabası
Mart 11, 2007 at 12:52 pm
kendikendimle
Haziran 22, 2007 at 7:58 pm
gmM/R2 kadar bir kuvvetti etkiyen. Zamanın bu eşitlikte yeri yoktu. Geç farkedip yoruldu insan denilen.