Ay küstüğünden beri, gündüze
Karardı sabah duruluğunda
Serçelerin yıkandığı nehirler
Taşsalar da temizleyemezler düzlükleri
Selle sürüklenen şu kütük gibi ruhun
Bu kadar düz olmasam da,
Tümden yuvarlansam diye umdun
Unuttun ormanı, toprağa düşüp doğrulduğun
Omuzlayıp birbirini,
Yüzüne esen kederle boğuştuğun.
isim vermek lazım
Posted Ekim 11, 2008 by DanubskyCategories: Şiir